Kleszcz u psa – jak wygląda biały lub napity kleszcz i jak chronić pupila?

Kleszcze należą do najczęściej spotykanych pasożytów zewnętrznych atakujących psy. Można je znaleźć nie tylko w lasach, lecz także w parkach, ogrodach czy na miejskich trawnikach. Wielu właścicieli zwierząt zastanawia się, jak wygląda biały kleszcz u psa oraz po czym poznać, że na skórze pupila znajduje się napity kleszcz u psa. Umiejętność rozpoznania pasożyta pozwala szybko zareagować i ograniczyć ryzyko groźnych chorób odkleszczowych.

Jeżeli chcesz dokładniej sprawdzić, jak wygląda kleszcz u psa, zobacz szczegółowy poradnik ze zdjęciami dostępny pod adresem: https://pupilepodochrona.pl/jak-wyglada-kleszcz-u-psa

Jak wygląda kleszcz u psa?

Kleszcze są pajęczakami wyposażonymi w osiem odnóży i charakterystyczne owalne ciało. W Polsce najczęściej spotyka się kleszcza pospolitego (Ixodes ricinus) oraz kleszcza łąkowego (Dermacentor reticulatus). Pasożyty te posiadają twardy pancerz, który u samców pokrywa niemal cały grzbiet, natomiast u samic tylko jego część.

Przed pobraniem krwi kleszcz jest bardzo mały i płaski. Jego długość wynosi zwykle od jednego do trzech milimetrów. W takiej postaci łatwo go przeoczyć, ponieważ może przypominać niewielką plamkę na skórze lub drobny fragment zabrudzenia w sierści.

Sytuacja zmienia się, gdy pasożyt zaczyna pobierać krew zwierzęcia. Wówczas jego ciało stopniowo się powiększa i staje się wyraźnie wypukłe. Właśnie wtedy najczęściej mówi się o napitym kleszczu u psa, który przypomina małą kulkę lub fasolkę przyczepioną do skóry.

Dlaczego kleszcz u psa bywa jasny lub biały?

Wielu właścicieli zwierząt zauważa, że po pewnym czasie pasożyt zmienia kolor. Właśnie wtedy pojawia się określenie biały kleszcz u psa. W rzeczywistości nie jest to osobny gatunek pasożyta, lecz kleszcz, którego ciało wypełniło się krwią.

Po żerowaniu jego barwa może stać się:

• jasnoszara,
• beżowa,
• lekko kremowa lub brunatna.

Rozciągnięte ciało wypełnione krwią sprawia wrażenie jasnego lub niemal białego. Im dłużej kleszcz pozostaje na skórze psa, tym bardziej się powiększa i zmienia wygląd.

Jak rozpoznać napitego kleszcza u psa?

Najłatwiej zauważyć pasożyta podczas głaskania zwierzęcia. Napity kleszcz u psa jest wyczuwalny jako niewielki guzek na skórze. Może być wielkości ziarnka grochu, a czasem nawet większy – osiągając około 1 cm długości.

Objawy, które mogą wskazywać na obecność kleszcza:

• niewielki guzek w sierści psa,
• ciemny lub jasny punkt przyczepiony do skóry,
• zaczerwienienie w miejscu wkłucia,
• niewielki obrzęk skóry wokół pasożyta.

Warto pamiętać, że bardzo małe kleszcze mogą być mylone z pieprzykami lub drobnymi zmianami skórnymi. Dlatego każdą nową zmianę na skórze psa warto dokładnie obejrzeć.

Gdzie najczęściej można znaleźć kleszcza u psa?

Kleszcze wybierają miejsca ciepłe i dobrze ukrwione. Najczęściej przyczepiają się tam, gdzie skóra jest cieńsza i łatwiej się w nią wgryźć.

Do miejsc szczególnie narażonych należą:

• okolice uszu,
• kark i szyja,
• pachy,
• pachwiny,
• brzuch,
• ogon,
• przestrzenie między palcami łap.

Po każdym spacerze, zwłaszcza w wysokiej trawie lub zaroślach, warto dokładnie sprawdzić te części ciała psa.

Co zrobić, gdy znajdziesz kleszcza u psa?

Jeżeli zauważysz pasożyta, należy usunąć go możliwie jak najszybciej. Można to zrobić samodzielnie lub udać się do lekarza weterynarii.

Do usunięcia kleszcza najlepiej użyć specjalnej pęsety lub narzędzia przeznaczonego do tego celu.

Podczas usuwania pasożyta należy:

1. chwycić kleszcza jak najbliżej skóry psa,
2. zdecydowanie pociągnąć ku górze
3. unikać zgniatania pasożyta,
4. po usunięciu zdezynfekować miejsce ukąszenia.

Po usunięciu kleszcza warto przez kilka tygodni obserwować zachowanie psa. Jeżeli pojawi się gorączka, apatia, ciemny mocz, bladość błon śluzowych lub brak apetytu, należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Jak chronić psa przed kleszczami?

Najskuteczniejszą metodą ochrony psa jest profilaktyka. Kleszcze mogą występować niemal wszędzie – w lesie, parku, ogrodzie, a nawet na osiedlowych trawnikach.

Dlatego warto stosować preparaty przeciwpasożytnicze, takie jak:

• krople typu spot-on,
• spraye przeciwkleszczowe,
• tabletki doustne,
• obroże ochronne.

Jedną z metod ochrony zwierząt przed pasożytami zewnętrznymi są preparaty zawierające substancję czynną o nazwie Fipronil. Substancja ta stosowana jest w produktach przeznaczonych do ochrony psów i kotów przed pchłami oraz kleszczami.

Po aplikacji fipronil rozprowadza się w warstwie lipidowej skóry i sierści zwierzęcia. Pasożyty mające kontakt z substancją mogą zostać unieszkodliwione poprzez zaburzenie funkcjonowania ich układu nerwowego.

Preparaty z fipronilem

Na rynku dostępne są różne weterynaryjne produkty lecznicze zawierające fipronil, w tym preparaty z linii Fiprex.

Krople Fiprex (spot-on)
Preparaty w formie kropli przeznaczone są do stosowania bezpośrednio na skórę zwierzęcia. Zgodnie z informacjami producenta produkty te stosuje się u psów i kotów w celu zwalczania pcheł, kleszczy oraz wszy.

Po aplikacji substancja czynna rozprowadza się na powierzchni skóry i sierści zwierzęcia, gdzie może działać na pasożyty mające kontakt z preparatem.

Fiprex DUO
Niektóre preparaty zawierają więcej niż jedną substancję czynną. W przypadku produktu Fiprex DUO zastosowano połączenie fipronilu oraz (S)-metopren.

Fipronil działa na dorosłe formy pasożytów, natomiast (S)-metopren należy do regulatorów wzrostu owadów i może ograniczać rozwój niedojrzałych stadiów pcheł w środowisku zwierzęcia.

Fiprex Spray
Alternatywą dla preparatów typu spot-on są produkty w formie sprayu, które można rozpylać bezpośrednio na sierść i skórę psa lub kota. Preparaty tego typu stosuje się w celu zwalczania pasożytów zewnętrznych zgodnie z zaleceniami zawartymi w ulotce produktu.

Regularne stosowanie preparatów ochronnych dobranych do gatunku, wieku oraz masy ciała zwierzęcia może pomóc ograniczyć ryzyko występowania pcheł i kleszczy.

Ważna informacja

Weterynaryjne produkty lecznicze należy stosować zgodnie z informacjami zawartymi w ulotce lub zaleceniami lekarza weterynarii.

Informacja o charakterze artykułu

Artykuł ma charakter informacyjno-edukacyjny. Publikowane treści mają na celu popularyzację wiedzy dotyczącej zdrowia i profilaktyki zwierząt. Artykuł zamieszczony w serwisie nie zastępuje konsultacji z lekarzem weterynarii oraz nie mogą stanowić podstawy do samodzielnego diagnozowania ani leczenia zwierzęcia.

W przypadku wystąpienia niepokojących objawów u pupila zalecana jest indywidualna konsultacja z lekarzem weterynarii.

~Materiał zewnętrzny